
Łagodny przerost prostaty, czyli BPH, to częsta dolegliwość mężczyzn po 50. roku życia. Choć nie jest to nowotwór, jego objawy mogą znacznie obniżyć komfort życia. Problemy z oddawaniem moczu to tylko jeden z sygnałów, na które warto zwrócić uwagę. Sprawdź, jakie są pierwsze symptomy BPH i jak wygląda nowoczesna diagnostyka oraz leczenie.
Gruczoł krokowy, zwany też sterczem lub prostatą, to narząd wielkości orzecha włoskiego, który otacza cewkę moczową tuż pod pęcherzem. Wraz z wiekiem u większości mężczyzn dochodzi do jego stopniowego powiększania się. Proces ten, znany jako łagodny przerost prostaty (BPH), prowadzi do zwężenia cewki moczowej, co utrudnia swobodny odpływ moczu. Pierwsze symptomy mogą być subtelne i często są bagatelizowane, jednak ich nasilenie powinno skłonić do wizyty u urologa. Wczesne objawy przerostu prostaty można podzielić na dwie grupy: związane z utrudnionym odpływem oraz z podrażnieniem pęcherza.
Do najczęstszych sygnałów alarmowych należą:
Pojawienie się któregokolwiek z tych symptomów, zwłaszcza jeśli utrudnia codzienne funkcjonowanie, jest wyraźnym wskazaniem do konsultacji lekarskiej. Nieleczone problemy z oddawaniem moczu mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak nawracające infekcje układu moczowego, kamica pęcherza, a nawet ostre zatrzymanie moczu, które wymaga pilnej interwencji medycznej.
Dokładne przyczyny łagodnego przerostu prostaty nie są w pełni poznane, jednak kluczową rolę odgrywają zmiany hormonalne związane z procesem starzenia. Głównym czynnikiem stymulującym wzrost komórek gruczołu krokowego jest dihydrotestosteron (DHT), aktywna forma testosteronu. Z wiekiem, mimo że poziom testosteronu we krwi spada, jego przemiana w DHT w obrębie prostaty pozostaje wysoka, co prowadzi do powiększania się narządu. Łagodny przerost prostaty jest więc naturalną konsekwencją starzenia się męskiego organizmu.
Ryzyko wystąpienia BPH znacząco wzrasta po 45. roku życia. Szacuje się, że objawy dotykają około 50% mężczyzn po 60. roku życia i nawet 90% po 80. roku życia. Poza wiekiem i czynnikami hormonalnymi, na rozwój schorzenia mogą wpływać również predyspozycje genetyczne. Jeśli ojciec lub brat cierpiał na przerost prostaty, ryzyko jego wystąpienia jest wyższe. Badania sugerują także związek między BPH a stylem życia – otyłość, brak aktywności fizycznej oraz dieta bogata w tłuszcze nasycone mogą przyspieszać rozwój choroby lub nasilać jej objawy.
Wizyta u urologa w związku z podejrzeniem BPH rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu medycznego. Lekarz zapyta o rodzaj i nasilenie dolegliwości, często posługując się międzynarodową ankietą oceny objawów (IPSS). Następnie przeprowadza się podstawowe badania, które pozwalają ocenić stan gruczołu krokowego i wykluczyć inne schorzenia, w tym raka prostaty. Prawidłowa diagnostyka prostaty jest kluczowa dla wdrożenia skutecznego leczenia.
Badanie per rectum (przez odbyt) to podstawowe i bardzo ważne badanie w diagnostyce chorób prostaty. Polega na wprowadzeniu przez lekarza palca w rękawiczce do odbytnicy w celu oceny wielkości, kształtu, symetrii i konsystencji gruczołu. Badanie jest krótkie, trwa kilkanaście sekund i choć może powodować lekki dyskomfort, jest bezbolesne. Pozwala na wstępne odróżnienie łagodnego rozrostu (prostata jest powiększona, gładka i sprężysta) od zmian podejrzanych o charakter nowotworowy (wyczuwalne guzki, stwardnienia).
Lekarz zazwyczaj zleca badanie krwi w celu oznaczenia stężenia swoistego antygenu sterczowego (PSA). PSA to białko produkowane przez komórki prostaty, a jego podwyższony poziom może wskazywać na różne stany chorobowe, w tym łagodny przerost, zapalenie prostaty lub raka. Ważne jest, aby pamiętać, że podwyższone PSA nie jest jednoznaczne z diagnozą nowotworu. Jest to jednak ważny sygnał, który wymaga dalszej, pogłębionej diagnostyki.
W celu uzupełnienia diagnostyki wykonuje się dodatkowe badania. Badanie ogólne moczu pozwala wykluczyć infekcję. Uroflowmetria to nieinwazyjne badanie oceniające przepływ moczu przez cewkę, które mierzy m.in. prędkość strumienia i czas mikcji. Z kolei badanie USG jamy brzusznej (TAUS) lub przezodbytnicze (TRUS) pozwala precyzyjnie ocenić wielkość prostaty oraz ilość moczu zalegającego w pęcherzu po jego opróżnieniu.
Metoda leczenia łagodnego przerostu prostaty zależy od nasilenia objawów, wielkości gruczołu oraz wpływu dolegliwości na jakość życia pacjenta. W przypadku łagodnych symptomów często wystarcza tzw. czujna obserwacja i zmiana stylu życia, polegająca na ograniczeniu płynów przed snem, unikaniu kofeiny i alkoholu oraz regularnej aktywności fizycznej. Gdy objawy są bardziej dokuczliwe, wdraża się leczenie BPH farmakologiczne lub zabiegowe.
Gdy farmakoterapia jest nieskuteczna lub objawy są bardzo nasilone, stosuje się leczenie zabiegowe. Dostępnych jest wiele metod, od klasycznych po minimalnie inwazyjne:
W przypadku bardziej nasilonych objawów stosuje się leki na prostatę. Najczęściej są to alfa-blokery, które rozluźniają mięśnie gładkie prostaty i szyi pęcherza, ułatwiając oddawanie moczu. Drugą grupą są inhibitory 5-alfa-reduktazy, które hamują przemianę testosteronu w DHT, co prowadzi do stopniowego zmniejszenia objętości prostaty.
Odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące łagodnego przerostu prostaty.
Nie, łagodny przerost prostaty (BPH) nie jest chorobą nowotworową i nie zwiększa ryzyka rozwoju raka prostaty. Obie choroby mogą jednak współistnieć i dawać podobne objawy, dlatego tak ważna jest dokładna diagnostyka urologiczna w celu postawienia prawidłowego rozpoznania.
W łagodzeniu umiarkowanych objawów BPH stosuje się preparaty ziołowe zawierające wyciągi z palmy sabałowej, kory śliwy afrykańskiej czy pestek dyni. Mogą one wspomagać leczenie, jednak ich stosowanie należy skonsultować z lekarzem i nie powinny one zastępować terapii farmakologicznej.
Niektóre metody leczenia mogą mieć wpływ na funkcje seksualne. Część leków może obniżać libido lub powodować zaburzenia erekcji, a zabiegi takie jak TURP często prowadzą do wytrysku wstecznego (tzw. suchy orgazm). O potencjalnych skutkach ubocznych należy zawsze rozmawiać z lekarzem prowadzącym.
Łagodny przerost prostaty jest schorzeniem postępującym, którego nie da się wyleczyć w sensie całkowitego zatrzymania procesu rozrostu. Dostępne metody leczenia pozwalają jednak na bardzo skuteczne kontrolowanie objawów i znaczną poprawę jakości życia na wiele lat.
Jest to nagła i bolesna niemożność oddania moczu, mimo silnego parcia na pęcherz. Stanowi poważne powikłanie BPH i jest stanem nagłym, wymagającym natychmiastowej pomocy medycznej, polegającej na wprowadzeniu cewnika do pęcherza.
Zaleca się dietę bogatą w warzywa, owoce i zdrowe tłuszcze, a ubogą w czerwone mięso i tłuszcze nasycone. Ograniczenie spożycia kofeiny, alkoholu i ostrych przypraw może zmniejszyć podrażnienie pęcherza i złagodzić objawy takie jak częstomocz.
Profilaktyczne badania urologiczne zaleca się wszystkim mężczyznom po 50. roku życia. Mężczyźni z grupy podwyższonego ryzyka, u których w rodzinie występował rak prostaty, powinni rozpocząć regularne kontrole wcześniej, już po ukończeniu 40. lub 45. roku życia.
Zamieszczy artykuł ma charakter informacyjny i opiera się na dostępnych źródłach wiedzy medycznej. Nie stanowi porady lekarskiej ani terapeutycznej. W przypadku problemów zdrowotnych lub wątpliwości zalecamy skonsultowanie się z wykwalifikowanym specjalistą.
Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu mechanizmu cookie w Twojej przeglądarce.